انتخاب مناسب ضخامت ورق فولادی در سازه‌ها

نقش ضخامت ورق فولادی در پایداری و ایمنی سازه‌های فلزی

توسعه تمدن مدرن و زیرساخت‌های عظیم صنعتی بدون درک عمیق از خواص مکانیکی و متالورژیکی محصولات فولادی امکان‌پذیر نبود. در مهندسی سازه، ورق فولادی نه تنها به عنوان یک ماده اولیه، بلکه به عنوان یک مؤلفه تعیین‌کننده در توزیع تنش، پایداری در برابر ناپایداری‌های موضعی و صلبیت سیستم‌های سازه‌ای شناخته می‌شود. انتخاب ضخامت در طراحی قطعات فولادی، تلاقی‌گاه پیچیده‌ای میان ریاضیات سازه، متالورژی تولید و اقتصاد مهندسی است. ورق‌های نورد گرم که در ادبیات فنی و بازار ایران به طور گسترده‌ای با نام ورق سیاه شناخته می‌شوند، به دلیل فرآیند تولید در دمای بالاتر از تبلور مجدد، دارای تنوع ضخامتی بسیار بالا و قابلیت‌های شکل‌پذیری هستند که آن‌ها را به انتخاب اول در ساخت اسکلت‌های فلزی سنگین و تجهیزات صنعتی مبدل ساخته است.

اهمیت ضخامت ورق زمانی آشکار می‌شود که مفهوم کمانش موضعی (Local Buckling) در مقاطع فولادی مورد تحلیل قرار می‌گیرد. هر جزء فشاری در یک مقطع، اعم از بال یا جان، مستعد ناپایداری است و ضخامت ورق تنها پارامتری است که می‌تواند با تغییر صلبیت خمشی خارج از صفحه، از وقوع این پدیده قبل از رسیدن مقطع به ظرفیت تسلیم نهایی جلوگیری کند. در طول دهه‌های اخیر، گذار از روش‌های طراحی تنش مجاز (ASD) به روش‌های حالت حدی (LRFD) در استانداردهای بین‌المللی مانند AISC و Eurocode، دقت در انتخاب ضخامت را دوچندان کرده است، چرا که در روش‌های جدید، بهره‌گیری از حداکثر ظرفیت پلاستیک مقطع منوط به رعایت نسبت‌های سخت‌گیرانه عرض به ضخامت است.

اهمیت انتخاب ضخامت مناسب ورق فولادی در گونه‌های مختلف سازه‌ای

تحلیل ضخامت ورق باید متناسب با کاربری سازه و مکانیزم انتقال بار در آن صورت گیرد. در هر شاخه از مهندسی عمران و مکانیک، معیارهای انتخاب ضخامت دستخوش تغییرات اساسی می‌شود که در ادامه به تفصیل بررسی می‌گردند.

سازه‌های ساختمانی و بلندمرتبه

در ساختمان‌های با اسکلت فلزی، ورق فولادی در نقاطی به کار می‌رود که تمرکز بارهای ثقلی و جانبی در بالاترین حد خود قرار دارد. ستون‌های ساخته شده از ورق (Built-up Box Columns) و تیرورق‌های (Plate Girders) اصلی ساختمان، نیازمند ورق‌هایی با ضخامت‌های دقیق برای کنترل دریفت جانبی و تأمین صلبیت اتصالات گیردار هستند. در قاب‌های خمشی ویژه، ضخامت ورق در چشمه اتصال (Panel Zone) باید به گونه‌ای انتخاب شود که از تسلیم برشی جان ستون تحت بارهای زلزله جلوگیری کند. استفاده از ورق st37 در این بخش‌ها به دلیل تعادل مناسب میان مقاومت و شکل‌پذیری، استانداردی پذیرفته شده است.

در ساختمان‌های بلندمرتبه، بارهای لرزه‌ای باعث ایجاد نیروهای کششی و فشاری عظیم در مهاربندها می‌شوند. ورق‌های اتصال (Gusset Plates) که این مهاربندها را به قاب اصلی متصل می‌کنند، باید ضخامتی داشته باشند که در برابر پدیده “پارگی قالبی” (Block Shear) و کمانش درون‌صفحه‌ای مقاومت کنند. نادیده گرفتن ضخامت کافی در این صفحات می‌تواند منجر به شکست‌های ناگهانی و فروپاشی زنجیره‌ای سازه در هنگام وقوع زمین‌لرزه شود.

سازه‌های صنعتی و مخازن ذخیره

در محیط‌های صنعتی، ورق‌های فولادی با بارهای استاتیکی ناشی از وزن سیالات و بارهای دینامیکی ناشی از لرزش ماشین‌آلات روبرو هستند. مخازن ذخیره مواد نفتی و سیلوهای غلات، نمونه‌هایی هستند که در آن‌ها ضخامت ورق به صورت تابعی از فشار هیدرواستاتیک در ارتفاع مخزن تغییر می‌کند. در طراحی این سازه‌ها، ضخامت ورق علاوه بر پاسخگویی به تنش‌های محیطی (Hoop Stress)، باید شامل یک مقدار اضافی تحت عنوان “خوردگی مجاز” (Corrosion Allowance) باشد تا در طول عمر مفید سازه، کاهش ضخامت ناشی از اکسیداسیون، ایمنی آن را تهدید نکند.

ورق سیاه ۲۰ میل و بالاتر در صنایع نفت و گاز برای ساخت عدسی مخازن تحت فشار و بدنه مبدل‌های حرارتی کاربرد وسیعی دارد. در این موارد، ضخامت ورق نه تنها بر مقاومت سازه، بلکه بر کیفیت فرآیند جوشکاری نفوذی و نرخ سرمایش پس از آن تأثیرگذار است.

سوله‌ها و سازه‌های فلزی سنگین

در طراحی سوله، بهینه‌سازی ضخامت ورق به معنای کاهش وزن کل سازه و در نتیجه کاهش هزینه‌های ساخت است. تیرهای اصلی سوله که معمولاً دارای مقطع متغیر (Tapered) هستند، از ورق‌های با ضخامت‌های متفاوت در بال و جان تشکیل می‌شوند. از آنجا که جان تیرورق‌ها عمدتاً تحت برش قرار دارد، ضخامت آن می‌تواند کمتر از بال‌ها باشد، مشروط بر اینکه پایداری جانبی آن توسط سخت‌کننده‌های عرضی تأمین شود.

بخش سازه‌ای سوله	ضخامت متداول (mm)	نقش اصلی مهندسی
بال رفتر (Flange)	۱۲ تا ۲۵	تحمل لنگر خمشی و جلوگیری از کمانش پیچشی-جانبی
جان رفتر (Web)	۶ تا ۱۲	تحمل نیروی برشی و بهینه‌سازی وزن مقطع
بیس‌پلیت (Base Plate)	۲۰ تا ۵۰	توزیع بار ستون بر روی فونداسیون بتنی
سخت‌کننده‌ها (Stiffeners)	۸ تا ۱۵	افزایش صلبیت موضعی و جلوگیری از چروکیدگی جان

در سوله‌های با دهانه عریض، انتخاب ضخامت ورق بال به شدت تحت تأثیر طول مهارنشده تیر قرار دارد.

معرفی انواع ورق فولادی مورد استفاده در سازه‌ها

شناخت انواع ورق‌های فولادی و استانداردهای تولید آن‌ها، اولین قدم در فرآیند انتخاب ضخامت است. هر ورق بر اساس متدولوژی نورد و ترکیب آلیاژی، رفتار مکانیکی متفاوتی در ضخامت‌های یکسان از خود نشان می‌دهد.

ورق سیاه (Hot Rolled Plate)

این ورق‌ها پایه اصلی ساختمان‌سازی و صنایع فلزی سنگین هستند. فرآیند تولید در دمای بالا باعث می‌شود که ورق نهایی دارای تنش‌های پسماند کمتری نسبت به ورق‌های نورد سرد باشد. تنوع ضخامتی این محصول از ۲ میلی‌متر شروع شده و در محصولات کارخانجات نورد فولاد پیشرفته تا بیش از ۱۰۰ میلی‌متر ادامه می‌یابد. ورق سیاه به دلیل قابلیت جوشکاری فوق‌العاده و قیمت اقتصادی، قلب تپنده صنایع مادر است.

ورق‌های آلیاژی و پرمقاومت

در مواردی که محدودیت فضا یا وزن وجود دارد، مهندسان به جای افزایش ضخامت ورق، به سمت استفاده از ورق‌های با گرید بالاتر (مانند S355 یا ASTM A572) حرکت می‌کنند. این ورق‌ها با ضخامت کمتر، مقاومتی معادل ورق‌های ضخیم‌تر از جنس فولاد نرمه ارائه می‌دهند. با این حال، استفاده از ورق‌های نازک‌تر پرمقاومت ریسک کمانش موضعی را افزایش داده و نیاز به کنترل‌های دقیق‌تر آیین‌نامه‌ای دارد.

بررسی دقیق ورق ST37 و کاربرد آن در سازه‌ها

ورق st37 که در استانداردهای جدید اروپایی با عنوان S235JR نام‌گذاری شده است، شاخص‌ترین گرید فولادی در پروژه‌های عمرانی ایران است. این فولاد در دسته فولادهای غیرآلیاژی و کم‌کربن قرار می‌گیرد که ویژگی اصلی آن “نرمی” و “شکل‌پذیری” بالا است.

تأثیر ضخامت بر خواص مکانیکی ST37

یک اصل متالورژیکی که اغلب در طراحی‌های سرانگشتی نادیده گرفته می‌شود، کاهش تنش تسلیم با افزایش ضخامت ورق است. در ورق‌های ضخیم، به دلیل نرخ سرمایش کندتر در مرکز مقطع در حین فرآیند نورد، دانه‌بندی کریستالی درشت‌تر شده و در نتیجه مقاومت تسلیم کاهش می‌یابد.

ضخامت اسمی ورق (mm)	تنش تسلیم حداقل ReH​(MPa)	مقاومت کششی نهایی Rm​(MPa)
کمتر از ۱۶	۲۳۵	۳۶۰ – ۵۱۰
۱۶ تا ۴۰	۲۲۵	۳۶۰ – ۵۱۰
۴۰ تا ۶۳	۲۱۵	۳۶۰ – ۵۱۰
۶۳ تا ۸۰	۲۱۵	۳۶۰ – ۵۱۰
۸۰ تا ۱۰۰	۲۱۵	۳۶۰ – ۵۱۰
۱۰۰ تا ۱۵۰	۱۹۵	۳۵۰ – ۵۰۰

این داده‌ها مستخرج از استاندارد EN 10025-2 نشان می‌دهند که برای ورق‌های بسیار ضخیم، مهندس طراح باید حدود ۱۷ درصد افت مقاومت تسلیم را نسبت به ورق‌های نازک در محاسبات خود لحاظ کند. ورق st37 به دلیل کربن معادل (CEV) پایین، جوش‌پذیری بسیار خوبی دارد و در ضخامت‌های معمول نیازی به پیش‌گرمایش پیچیده ندارد.

عوامل فنی مؤثر در انتخاب ضخامت ورق فولادی

فرآیند مهندسی انتخاب ضخامت فراتر از ورق زدن جداول استاندارد است و نیاز به تحلیل دقیق نیروها و پایداری دارد.

نوع بارگذاری (مرده، زنده، باد، زلزله)

بارهای ثقلی (مرده و زنده) معمولاً تعیین‌کننده ضخامت بال تیرها و مقاطع ستون هستند. اما در سازه‌هایی که تحت بارهای دینامیکی و نوسانی قرار دارند، پدیده خستگی (Fatigue) ضخامت ورق را دیکته می‌کند. در پل‌های فلزی، افزایش ضخامت ورق جان می‌تواند عمر خستگی سازه را با کاهش تمرکز تنش در محل اتصال بال به جان افزایش دهد. بارهای لرزه‌ای نیز به دلیل ماهیت رفت و برگشتی، نیاز به ورق‌هایی با ضخامت بالا در نواحی محصورکننده دارند تا از کمانش زودرس میلگردهای درونی (در مقاطع مختلط) یا بال‌های فولادی جلوگیری شود.

دهانه و شرایط تکیه‌گاهی

در دال‌های فولادی و عرشه‌های کامپوزیت، ضخامت ورق با توان سوم صلبیت خمشی در ارتباط است. افزایش اندک در ضخامت می‌تواند خیز (Deflection) سازه را به شدت کاهش دهد. در دهانه‌های بزرگ، صلبیت ورق برای جلوگیری از ارتعاشات آزاردهنده (Vibration) برای ساکنین، عاملی تعیین‌کننده‌تر از خودِ مقاومت خمشی است.

نوع سیستم سازه‌ای و پایداری

در سیستم‌های دیوارهای برشی فولادی، ضخامت ورقِ جان نقش اصلی را در جذب انرژی زلزله ایفا می‌کند. ورق باید به قدری نازک باشد که تسلیم برشی در آن رخ دهد و در عین حال به قدری ضخیم باشد که پایداری کلی دیوار تحت بارهای ثقلی حفظ شود. این تعادل ظریف، هسته اصلی مهندسی زلزله در سازه‌های فلزی است.

نقش استانداردهای طراحی سازه در تعیین ضخامت ورق

استانداردها نقش داور را در انتخاب ضخامت ایفا می‌کنند. آن‌ها با تعیین نسبت‌های مجاز عرض به ضخامت ($b/t$)، مرز بین پایداری و ناپایداری را مشخص می‌کنند.

طبقه‌بندی مقاطع در Eurocode 3

یوروکد ۳ (EN 1993-1-1) مقاطع را بر اساس ضخامت اجزایشان به چهار کلاس تقسیم می‌کند :

• کلاس ۱: ورق‌ها به قدری ضخیم هستند که مقطع می‌تواند بدون هیچ‌گونه کمانش موضعی، به ظرفیت پلاستیک کامل برسد و چرخش‌های لولای پلاستیک را تحمل کند.

• کلاس ۲: مقطع به ظرفیت پلاستیک می‌رسد اما ظرفیت چرخش محدودی دارد.

• کلاس ۳: تنش در دورترین تار به تسلیم می‌رسد، اما کمانش موضعی اجازه رسیدن به ظرفیت پلاستیک را نمی‌دهد.

• کلاس ۴: مقطع قبل از رسیدن به تسلیم، دچار کمانش موضعی در اجزای نازک خود می‌شود.

انتخاب ضخامت برای نگه داشتن مقطع در کلاس ۱ یا ۲، هدف اصلی طراحان در مناطق زلزله‌خیز است.

تفاوت انتخاب ضخامت در پروژه‌های سبک و سنگین

در پروژه‌های مسکونی و تجاری سبک، ضخامت ورق‌ها معمولاً بین ۶ تا ۱۲ میلی‌متر محدود می‌شود. در این پروژه‌ها، وزن ورق سیاه عامل اصلی هزینه است و طراحان تلاش می‌کنند با استفاده از مقاطع استاندارداز کارخانجات نورد فولاد، هزینه‌های ساخت را کنترل کنند.

در مقابل، پروژه‌های سنگین مانند نیروگاه‌ها، پالایشگاه‌ها و پل‌های فلزی عظیم، با ورق‌های ضخیم (۲۵ تا ۱۰۰ میلی‌متر) سر و کار دارند. در این پروژه‌ها، “اثر ضخامت” (Size Effect) بر تافنس شکست (Fracture Toughness) بسیار حیاتی است. ورق‌های ضخیم‌تر مستعد شکست ترد در دمای پایین هستند؛ لذا در این پروژه‌ها، انتخاب گرید ورق باید با تست‌های ضربه شارپی در دمای زیر صفر (مانند S235J2) همراه باشد.

بررسی ارتباط بین ضخامت و وزن ورق سیاه

وزن ورق فولادی، کلید اصلی برآورد قیمت و برنامه‌ریزی لجستیک است. مهندسان از فرمول زیر برای تخمین وزن استفاده می‌کنند:

این فرمول ساده نشان می‌دهد که وزن با ضخامت رابطه خطی مستقیم دارد. برای یک تأمین‌کننده ورق فولادی، هر میلی‌متر اضافه ضخامت در یک محموله بزرگ، به معنای تناژ باربری اضافی و هزینه‌های حمل بیشتر است.

جدول مقایسه‌ای ضخامت، کاربرد و وزن (ابعاد استاندارد ۶×۱.۵ متر)

ضخامت (mm)	وزن تقریبی (kg)	کاربرد اصلی در سازه	محدوده وزن ورق سیاه (نوسان استاندارد)
۱۰	۷۰۷	جان تیرورق‌های متوسط، مهاربندهای سبک	± ۲.۵٪
۱۵	۱۰۶۰	بال تیرورق‌های ساختمانی، ستون‌های باکس	± ۲.۵٪
۲۰	۱۴۱۳	بیس‌پلیت‌های صنعتی، صفحات اتصال پل	± ۲.۰٪
۲۵	۱۷۶۷	سازه‌های نیروگاهی، فونداسیون ماشین‌آلات	± ۲.۰٪
۳۰	۲۱۲۰	تجهیزات هیدرولیکی، صفحات تقویتی سنگین	± ۱.۵٪
۵۰	۳۵۳۳	کف ستون‌های برج‌های مرتفع، صنایع نظامی	± ۱.۵٪

این اعداد نشان می‌دهند که در یک ورق سیاه ۲۰ میل با ابعاد استاندارد، وزن به بیش از ۱.۴ تن می‌رسد که جابجایی آن نیازمند جرثقیل‌های کارگاهی با ظرفیت مناسب است.

تحلیل کاربردی ورق‌های ضخیم (ورق سیاه ۲۰ میل) در پروژه‌های صنعتی

ورق سیاه ۲۰ میل به عنوان یکی از استراتژیک‌ترین ضخامت‌ها در صنایع سنگین شناخته می‌شود. این ورق نه تنها مقاومت خمشی بالایی فراهم می‌کند، بلکه از نظر متالورژیکی ضخامتی است که پایداری ابعادی را در حین عملیات برش حرارتی (Plasma/Oxy-fuel) حفظ می‌کند.

در ساخت سوله، از ورق ۲۰ میل برای صفحات انتهایی (End Plates) در اتصالات پیچی استفاده می‌شود. ضخامت بالای این ورق مانع از پدیده “اهرم‌شدگی” (Prying Action) در پیچ‌ها شده و توزیع یکنواخت نیرو را تضمین می‌کند. همچنین در سازه‌های دریایی، ورق‌های ۲۰ میل و بالاتر به دلیل ضخامت کافی، مقاومت بهتری در برابر سایش فیزیکی ناشی از برخورد امواج و ذرات معلق دارند.

جایگاه کارخانجات نورد فولاد در تولید ورق‌های سازه‌ای

فرآیند نورد ورق‌های ضخیم نیازمند فشار غلتک بسیار بالا و کنترل دقیق دمای نورد نهایی است. کارخانجات نورد فولاد که از تکنولوژی نورد مداوم یا نورد کوارتو استفاده می‌کنند، قادرند ورق‌هایی با یکنواختی ضخامت بالا تولید کنند. دقت ابعادی در ضخامت، یکی از پارامترهای کیفی است که مستقیماً بر وزن نهایی سازه و در نتیجه هزینه‌های تمام شده تأثیر می‌گذارد. ورق‌های خارج از تلورانس استاندارد (ASTM A6 یا EN 10029) می‌توانند باعث ایجاد مشکل در مونتاژ قطعات و عدم انطباق سوراخ‌های پیچ در اتصالات شوند.

نقش یک تأمین‌کننده معتبر ورق فولادی در کیفیت نهایی پروژه

یک تأمین‌کننده ورق فولادی تنها یک فروشنده نیست، بلکه حلقه‌ای از زنجیره تضمین کیفیت پروژه است. ورق‌های تأمین شده باید دارای شناسنامه فنی (MTC) باشند که نشان‌دهنده ترکیب شیمیایی و خواص مکانیکی واقعی آن‌هاست. عدم انطباق گرید ورق با طراحی (مثلاً استفاده از ورق نامرغوب به جای ورق st37 استاندارد) می‌تواند منجر به فجایع ساختمانی شود. همچنین، نحوه انبارداری و حمل‌ونقل توسط تأمین‌کننده، مانع از ایجاد زنگ‌زدگی‌های عمیق (Pitting) و دفرمگی‌های سطحی در ورق می‌شود.

مجتمع فولاد پروان در تأمین ورق‌های ضخیم سازه‌ای

در راستای تأمین نیازهای حیاتی پروژه‌های عمرانی و صنعتی کشور، مجتمع فولاد پروان طوس به عنوان یکی از قطب‌های نورد ورق‌های سنگین فعالیت می‌کند. این مجتمع با بهره‌گیری از خطوط تولید مدرن، توان تولید سالانه ۱۵۰ هزار تن ورق فولاد کربنی را داراست که سهم مهمی در بازار فولاد منطقه ایفا می‌کند.

تخصص اصلی فولاد پروان در تولید ورق‌های با ضخامت ۱۰ تا ۵۰ میلی‌متر است. این بازه ضخامتی دقیقاً منطبق بر نیازهای فنی در ساخت ستون‌های باکس، بیس‌پلیت‌های صنعتی و تیرورق‌های با ظرفیت باربری بالا است. حضور چنین ظرفیت تولیدی در داخل کشور، وابستگی پروژه‌های زیرساختی به واردات ورق‌های ضخیم را کاهش داده و امکان تأمین ورق‌های سیاه با گریدهای استاندارد نظیر ST37 را در کوتاه‌ترین زمان ممکن فراهم ساخته است. مجتمع فولاد پروان طوس با رعایت استانداردهای ملی و بین‌المللی، اطمینان خاطر لازم را برای طراحان و پیمانکاران در انتخاب ضخامت‌های بحرانی سازه فراهم می‌آورد.

تحلیل فنی تأثیر ضخامت بر جنبه‌های اجرایی

انتخاب ضخامت بر چهار فاکتور کلیدی “وزن، قیمت، حمل و عملکرد” تأثیر عددی مستقیم دارد:

۱. تأثیر بر وزن: افزایش ضخامت ورق از ۱۰ به ۲۰ میلی‌متر، وزن قطعه را دقیقاً ۱۰۰٪ افزایش می‌دهد. این یعنی بار مرده سازه دو برابر شده و فونداسیون باید برای تحمل این وزن اضافی طراحی شود. ۲. تأثیر بر قیمت: اگرچه قیمت واحد (هر کیلو) ورق ممکن است برای ضخامت‌های مختلف یکسان باشد، اما هزینه کل به دلیل افزایش تناژ به شدت بالا می‌رود. علاوه بر این، ورق‌های بالای ۳۰ میلی‌متر هزینه‌های جوشکاری را به دلیل نیاز به الکترود بیشتر و زمان طولانی‌تر اجرا، تا ۳ برابر افزایش می‌دهند. ۳. حمل و نصب: یک تریلی کفی استاندارد با ظرفیت ۲۴ تن، می‌تواند حدود ۳۴ ورق ۱۰ میل ۶ متری را حمل کند، اما تنها قادر به حمل ۷ ورق ۵۰ میل با همان ابعاد است. این موضوع به معنای افزایش تعداد سرویس‌های حمل و هزینه‌های لجستیک در پروژه‌های سنگین است. ۴. عملکرد سازه: ضخامت مناسب به معنای توزیع بهتر تنش است. در یک بیس‌پلیت، اگر ضخامت کم باشد، ورق تحت لنگر خمشی تغییر شکل داده و فشار تنها به لبه‌های بتن منتقل می‌شود که منجر به خرد شدن بتن فونداسیون می‌گردد.

جمع‌بندی برای انتخاب ضخامت ورق فولادی مناسب

انتخاب ضخامت مناسب ورق فولادی، هنر ایجاد تعادل میان پایداری سازه‌ای و صرفه اقتصادی است. مهندسان باید با دیدگاهی فراتر از نقشه‌های کاغذی، به ویژگی‌های متالورژیکی و چالش‌های اجرایی ضخامت‌های مختلف توجه داشته باشند.

توصیه‌های نهایی:

• در انتخاب ورق st37 برای ضخامت‌های بیش از ۴۰ میلی‌متر، حتماً کاهش مقاومت تسلیم طبق استاندارد EN 10025 لحاظ گردد.

• برای کاهش وزن ورق سیاه، به جای افزایش ضخامت کل ورق، از ورق‌های نازک‌تر با سخت‌کننده‌های استراتژیک استفاده شود، مگر در مواردی که محدودیت‌های ساخت و جوشکاری مانع این کار باشد.

• در سفارشات ورق‌های ضخیم از تأمین‌کننده ورق فولادی، تست‌های غیرمخرب (UT) برای اطمینان از عدم لایه لایه شدن (Lamination) ورق در حین نورد درخواست گردد.

• همواره ابعاد برش ورق‌ها به گونه‌ای بهینه شود که حداقل ضایعات (Scrap) را در کارگاه داشته باشد، چرا که در ورق‌های ضخیم، پرت ورق هزینه مالی سنگینی به پروژه تحمیل می‌کند.

بهره‌گیری از ظرفیت‌های تولیدی معتبری همچون مجتمع فولاد پروان طوس که تخصص ویژه‌ای در تولید ورق‌های ۱۰ تا ۵۰ میلی‌متر دارد، می‌تواند تضمین‌کننده کیفیت و پایداری سازه‌های صنعتی و ساختمانی کشور باشد.